PAASTOERNOOI (EWT) 1970-2020

25/04/2017

Terug naar nieuwsarchief

0ver 3 jaar is het zover, dan organiseren we voor de 50ste keer het paastoernooi. Nu omgedoopt tot het EWT, Easter Wrestling Tournament. Een mijlpaal voor iedere vereniging in welke sport dan ook. Zover ik weet is er geen vereniging die dit ooit heeft bereikt. Een toernooi dat staat als een huis, onverwoestbaar. Het toernooi heeft diverse mini stormen overleefd.

Wat begon als een 6 ploegen toernooi in 1970 (6 ploegen uit  4 landen) is uitgegroeid tot een Europees hoogstaand worsteltoernooi. Met de laatste jaren meer dan 600 deelnemers uit 20 landen.

Rond 1970 stond de Halter bekend als een goede worstelvereniging met een jeugdploeg dat Europees een redelijk goed niveau had. In de begin jaren van ons toernooi was de Halter soms sterker dan het Nederlands team en hebben we het toernooi verschillende keren gewonnen. De wedstrijden werden in team verband geworsteld op 1 mat.

Na verhuizing van de Bollenhofsestraat 102 naar de Leidseweg belanden we na 2,5 jaar in het voorgebouw van de Oude Veiling, voorheen een groente en fruit overslag. Voor worstelbegrippen een schitterende locatie met een tribune waar 300 mensen konden zitten.

Al snel werden de mogelijkheden onderzocht om het Paastoernooi grootser aan te pakken omdat ons clubgebouw grensde aan de grote veilinghal, toentertijd in gebruik voor tennis, handbal, atletiek en diverse andere sporten. Het bestuur onder leiding van onze voorzitter Co Hijman waagde de grote stap. Met veel enthousiasme werd het toernooi in de nieuwe versie ontvangen. Het clubgebouw werd omgetoverd tot kantine en verblijfruimte. Het café/restaurant  “de Oude Veiling” werd ingeschakeld voor het eten van onze vrijwilligers en scheidsrechters. Twee dagen werden er verlotingen gehouden, overal werden prijzen gesponsord en boodschappenmanden gevuld om de financiën onder controle te houden.

De wedstrijdtafel was overbevolkt. 10 vrouwen werden ingeschakeld  om de wedstrijdformulieren en puntenbrieven in te vullen . Drie voorzitter wedstrijdburo verwerkten de wedstrijd administratie en de schrijfsters waren weer actief om de volgende ronde brieven en wedstrijdformulieren in te vullen. Twee personen die de lichtkrant bedienden met de wedstrijdnummers, kortom ongeveer 20 personen waren direct of indirect actief met de wedstrijdadministratie.

De kantine draaide op volle toeren om af te sluiten met een spetterende feestavond. Als je door de kantine liep naar de grote zaal kon je vanaf het bordes alle 6 matten overzien.

De zaal was vaak koud en tochtig, maar dat weerhield niemand.Het toernooi groeide qua organisatie en deelnemers. Al snel werden er landen teams en samengestelde teams uit een groot aantal Europese landen verwelkomt. Als reguliere vereniging werden we in de eindrangschikking ondergesneeuwd. Jarenlang werd een samengesteld team winnaar van het toernooi. Geen schande natuurlijk, maar wel zuur, wetende dat als bv . de Halter 1e was geworden er zeker 13/14 teams hoger eindigden die uit meerdere verenigingen of landenteam bestond.

Als eerste vereniging introduceerden wij het dames worstelen op ons toernooi. In Nederland nauwelijks bekend, maar in de omliggende landen als Duitsland, Zweden, Frankrijk, Polen en Tsjechië al lang geaccepteerd. Voor de jongens vooral leuk en spannend om te zien hoe de meisjes zich in de vrije stijl manifesteerden. De oudere worstel generatie vond dat dit niet kon en had moeite deze ontwikkeling te accepteren.

De worstelsport heeft altijd al een negatief imago bij het grotere publiek. De achterstand op de internationale top werd alleen maar groter door de samenvoeging van de uitslagen van de jongens en meisjes in de eindrangschikking. Vaak werden deze ploegen winnaar van het toernooi, niet door het goede niveau over de breedte, maar door het grote aantal deelnemers, De score van de meiden gaf vaak de doorslag.

Na enkele jaren brachten we hier verandering in door het uitslag van de meisjes apart  te beoordelen. De grote veilinghal was inmiddels niet meer rendabel als  sporthal en moest plaatsmaken voor woningbouw. Jarenlang dreigde de Halter opgeslokt te worden door deze plannen van de gemeente. Mede door de vasthoudendheid van Nol Kooijmans werd het gebouw op de monumentenlijst gezet waardoor het niet gesloopt kon worden.

Hierdoor was de noodzaak om te verhuizen voor de gemeente minder urgent en werd er een nieuwe bestemming voor het gebouw gekozen. In deze plannen kon de Halter na een ingrijpende renovatie in een vernieuwde locatie blijven. Onze toekomst als vereniging was geborgd.

Door de sloop van de grote sporthal moest het bestuur op zoek na een nieuwe locatie voor het Paastoernooi. Dit werd de Vechtsebanen. De kunstijsbaan binnen, werd na het winterseizoen gebruiksklaar gemaakt voor andere activiteiten. Het gemak van ons clubgebouw, grenzend aan de sporthal en de inkomsten van de kantine vielen in één klap weg.

Het toernooi zou financieel een te groot risico lopen voor de vereniging. De  nieuwe zaalhuur was hoog en er waren geen extra inkomsten meer. Vooral Nol Kooijmans en Ria van de Zouw namen het initiatief dit probleem kenbaar te maken bij de gemeente en de DMO (Dienst Maatschappelijke Ontwikkeling). De gemeente sprong bij. De zaalhuur en de in komsten werden gedeeltelijk gecompenseerd. Het evenement was voorlopig gered. De deelnemers- en bezoekersaantallen waren al jaren fantastisch en het toernooi genoot aanzien in Utrecht.

Na bijna 10 jaar werd de Vechtsebanen verkocht aan een particuliere investeerder. De gemeente had geen inspraak meer en de zaalhuur werd verdubbeld. Weer dreigde het toernooi te stranden. De Gemeente bood wederom uitkomst. Voor de 2e maal werd het toernooi verplaatst, nu naar sporthal Galgenwaard. Een schitterende nieuwe locatie, groot genoeg om ons toernooi in de toekomst te kunnen houden en uit te bouwen.

Na het verstrijken van jaren was het toernooi wereldwijd bekend. Ploegen uit Israël, Amerika Rusland en Mexico  hadden al verschillende keren deel genomen. In de periode van de Vechtsebanen was de wedstrijdadministratie al geautomatiseerd. Alles werd middels een soft ware programma verwerkt. Wedstrijden werden d.m.v. een beamer geprojecteerd. Hierdoor werd het toernooi overzichtelijker voor iedereen en er kwam beduidend minder lawaai uit de speakers.

Tussentijds hadden we niet stil gezeten. Het worstelen voor meisjes was geaccepteerd. Vele jaren was de `Halter de beste vereniging van Nederland, maar op bond- en verenigingsniveau waren grote problemen. Financiën werden vanuit de NOC/NSF stil gelegd of bevroren. Selectie trainingen op Papendal werden afgeschaft en verenigingen in Nederland vielen om door gebrek aan leden, vrijwilligers en inkomsten.

Door het kleine aantal verenigingen kwam de jeugdkompetitie en senioren kompetitie na jaren zo goed als stil te liggen. Dit probleem had de Halter snel in de gaten. Nog voordat het zover was hadden we contact gezocht met de Duitse bond met het verzoek om deel te nemen aan hun toernooien in Nordrhein-Westfalen. Hierdoor konden we onze leden een oplossing bieden. Meer concurrentie, beter niveau en meer strijd en motivatie. Maar helaas ook meer kilometers en reis uren.

Door de contacten in Duitsland en inmiddels ook in Polen, Denemarken en het oprichten van het RTC (regionaal talenten centrum) steeg het worstelniveau bij de Halter in de breedte. Onze talenten werden uitgenodigd op trainingskampen en internationale toernooien. Verschillende hebben inmiddels al deelgenomen aan EK ‘s en er gaan meer jongens en meisjes volgen.

De vereniging is in 1,5 jaar uitgegroeid van 65 naar 140 leden. Deze groei is mede te danken aan onze CF-ers , Marloes, Terry en Mickey, die onze sport de afgelopen jaren bekend hebben gemaakt op lagere en middelbare scholen en buurhuizen door het geven wan worstelclinics als aanvulling op de gymlessen. Deze mond op mond reclame voor onze sport en vereniging zorgt mede voor deze groei.

Om deze groei op te vangen is de trainersstaf flink uitgebreid . Zij verdienen het grootste compliment. Soms 3-4 keer per week staan zij, met veel liefde voor de sport, klaar om het worstelen  bij te brengen.

Afgelopen week hebben wij met 47 worstelaars deelgenomen aan het EWT. Een ongekend hoog aantal. 89 verenigingen uit 21 landen waren aanwezig. Zowel bij de meisjes als bij de jongens haalden wij de verenigingsprijs binnen. Een verbluffende prestatie. Dit is sinds 1988 niet meer gebeurd.

DE HALTER IS TERUG AAN DE EUROPESE TOP

Dit wetende kan ik jullie niet vertellen hoe trots ik ben op een ieder die een bijdrage heeft geleverd aan dit resultaat. Maar vooral gaat de meeste eer uit naar alle trainers die nu en in het verleden, soms jaar in en jaar uit, op vrijwillige basis bereid zijn geweest hun vrije tijd aan de worstelsport te geven. Dat het EWT ondanks alle stormen en problemen nog bestaat is te danken aan de daadkracht van de bestuurders in het verleden en de beleving van onze vrijwilligers.

Daarom durf ik wel te zeggen dat we ons jubileumjaar 2020, 50 jaar EWT gaan halen.

Om vervolgens in 2021 als vereniging ons eeuwfeest te vieren.

Erwin Goris

 

 

 

 


 

 

Easter Wrestling Tournament

easter2014

 

Social media

facebook2

twitter2
 

Nieuwsbrief

Nieuwsbrief